Oergebaar

Ooit moest ik mijn handen hieraan vuil maken.
Het is altijd een fantasie van me geweest. Niet alleen toen ik een klein meisje was. Nog steeds. Het lijkt me heerlijk. Het is niet zoiets van ik voel me slecht en daarom wil het. Of ik voel me niet gehoord en dat zorgt voor die behoefte. Het heeft helemaal niets te maken met iets. Het is een oerdrang.

Iedereen zou bij haar of zijn verjaardag even moeten schreeuwen… langer kan ook natuurlijk.
Dat zou fantastisch mooi zijn.
Je hoeft er geen taal voor te kennen.
Je hoeft er geen geld voor te hebben.
Je hoeft niet na te denken of je je een vrouw of een man voelt. Of je wel of niet in het juiste lichaam zit.

Of je wel of niet gelovig bent. Of je wel of niet slim bent.
Je hoeft ook niet per se aardig of onaardig voor te zijn. Je hoeft ook niet origineel te zijn.
Mooi of lelijk maakt ook niet uit.
Links of rechts of geen mening, allemaal goed.
Wel of niet milieubewust is ook geen voorwaarde.
Je hoeft niet in een bepaalde gemoedstoestand zijn.
Je hoeft alleen maar je mond open te doen en het hardste geluid te maken die je kan maken.

Misschien moet ik op FB of Insta een oproep plaatsen : )

Masturbation

In the tram, on my way to pick up my little girls from school, I was staring out of the window. The stormy weather, dark grey clouds and little spots of blue skies were changing much quicker than I could follow them.

I was thinking about a sentence that came to my mind as a reaction to someone on Instagram who labeled a film he had seen, as cinematic masturbation. As usual I reacted a thousand times to his comment on the film but all my reactions stayed in my head. The sentence “All that is man made is masturbation” kept repeating in my head.

While pondering about this I heard a mumbling that attracted my attention.  A boy I think, 14 or 15 years old was staring out of the window. He had a beautiful face covered with signs of puberty.  He was quietly mumbling, words and sounds which didn’t make sense to me.

He then pulled his sleeves as if he wanted to cover his fingers. While still mumbling and making sounds he put his sleeves in his mouth, covered his face in his hands en kept pulling and biting his sleeves. The further we would get to the last stop the more he would move as if he didn’t want to reach his destination.

When we were almost arriving, just before the tram would stop, he stood up looking left and right moving as if he was looking for the best option to exit. He left the tram, he walked as if he didn’t want to but someone was pushing him. His bag fell, he picked it up and it fell again. The second time he waited before he would pick his bag up. He looked at it for a few moments, picked it up and as if someone pushed him to walk again, he started moving.

I had to make a turn to reach the school. He went the opposite direction. I kept wondering, where is he heading to? Was there someone with him invisible to my eyes? He seemed so unreal, as if he had walked out of a film or as if he was a character in a book.